گر تو بشناسی حکیم آن مالداری را که او

چون حکیمانت نبینم ساعتی مست و خراب

گویم او را بل که تا من خر بوم بس بی خرد

خاک بر سر حکمتی را کو نیاید بی شراب

پاسبان خویش را ندهد همی داروی خواب

پس حکیمی هم بدانم جامه شویی را که او

رو زدی خورشید را ز ابر سیه سازد نقاب