آزار من کمتر گزین آخر مکن با من چنین

نور دل و شمع بیان ماه کش و سرو روان

از من جدا شد ناگهان بر من جهان شد چون قفس

ای چون فلک با من به کین بی مهر و رحم و شرم و دین

عالم به عیش اندر ببین تا مر ترا گردد یقین

کاندر همه روی زمین مسکین تر از من نیست کس

آرام جان من مبر عیشم مکن زیر و زبر