چون بست محمل بر هیون از شهر شد ناگه برون

چون زلف او پشتم به خم دل پر ز تف رخ پر ز نم

اندوه بیش آرام کم پالوده صبر افزوده غم

از دست این چندین ستم یارب مرا فریاد رس

من پیش او از حد برون خونابه راندم از جفون

کردم همه ره لاله گون گفتم که آن دلبر کنون

چون بسته بیند ره ز خون باشد که گردد باز پس