حسن تو پرده گو بدر پردگیان راز را

خیز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را

چون قد خود بلند کن پایه قدر ناز را

عشوه پرست من بیا، می زده مست و کف زنان

عرض فروغ چون دهد مشعله جمال تو

قصه به کوتهی کشد شمع زبان دراز را

آن مژه کشت عالمی تا به کرشمه نصب شد