اسباب کین آماده کن خوی ملال اندیش را

عزت مبردر کار دل این لطف بیش از پیش را

این بس که ضایع می کنی برمن جفای خویش را

لطفی که بد خو سازدم ناید به کار جان من

هر چند سیل فتنه گر چون بخت باشد ور رسی

کشتی به دیوار آوری ویرانه درویش را

بر کافر عشق بتان جایز نباشد مرحمت