با تو اخلاصم دگر شد بسکه دیدم نقض عهد

می کند بیچاره ضایع روزگار خویش را

صید ناوک خورده خواهد جست، ما خود بسملیم

ای شکار افکن بتاز از پی شکار خویش را

من که در آتش نگردانم عیار خویش را

باده این شیشه بیش از ساغر اغیار نیست

بشکنیم از جای دیگر ما خمار خویش را