بهر عزا بس است فغان جرس مرا

من سر زنم به سنگ و تو ساغر زنی به غیر

این سرزنش میانه عشاق بس مرا

روزی که میرم از غم محمل نشین خود

زین چاکهای سینه که کردند ره به هم

ترسم که مرغ روح پرد از قفس مرا

وحشی نمی زدم چو مگس دست غم به سر