باید دوید بر سر صد رهگذر مرا

پیشت به قدر غیر مرا اعتبار نیست

بی اعتبار کرده فلک این قدر مرا

شوقم چنان فزود که هرگه نهان شوی

برگردنم ز تیغ تو صد بار منت است

زیرا که وارهاند ز صد دردسر مرا

وحشی صفت ز عیب کسان دیده بسته ام