گر به کشتن کین وحشی می رود از سینه ات

لشکر غم کرد غارت نقد این گنجینه را

روز مردن درد دل بر خاک می سازم رقم

چون کنم کس نیست تا گویم غم دیرینه را

کرد خون خود بحل ، بردار تیغ کینه را