الماس ریزه شد نمک سوده حکیم

از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما

خنجر به جای برگ برآرد درخت ما

در زخم بستن جگر لخت لخت ما

با اینهمه خجالت و ذلت که می کشم

از هم فرو نریخت زهی روی سخت ما