ای ناخدا نخست بینداز رخت ما

با اینهمه خجالت و ذلت که می کشم

از هم فرو نریخت زهی روی سخت ما

زورق گران و لجه خطرناک و موج صعب

وحشی تو بودی و من و دل، شاه وقت خویش

آتش فکند شعله گلخن به تخت ما