با چنین زندگیی کز سر شب تا سحر است

چه کنم با دل خودکام بلا دوست که او

میرود بیشتر آنجا که بلا بی سپر است

شمع سرگرم به تاج سرخویش است چرا

چند گویند به وحشی که نهان کن غم خویش

از که پوشد غم خود چون همه کس را خبر است