چند گویند به وحشی که نهان کن غم خویش

میرود بیشتر آنجا که بلا بی سپر است

شمع سرگرم به تاج سرخویش است چرا

با چنین زندگیی کز سر شب تا سحر است

از که پوشد غم خود چون همه کس را خبر است