این زمان بال فشان بر سر تنگ شکر است

آنکه در باغ دلم ریشه فرو برده ز نو

گرچه نوخیز نهالیست ، سراپا ثمر است

توتی ما که به غیر از قفس تنگ ندید

بشتابید و به مجروح کهن مژده برید

که طبیب آمد و در چاره ریش جگر است

آنکه بیند همه عیبم نرسیدست آنجا