مجال گریه خونین و چنگل باز است

نه زخم ماست همین از کمان دشمن و بس

که دوست نیز کمان ساز و ناوک انداز است

زمان قهقهه کبک ، خوش دراز کشید

حذر ز وحشت این آستانه کن وحشی

غبار بال بر افشان که وقت پرواز است