به ذوق جستن فرهاد می رود گلگون

که بخت شور به ریش جگر نمکریز است

رقیب عزت خود گو مبر که بردر عشق

حریف کوهکنی نیست آنکه پرویز است

تو این مبین که عنان بر عنان شبدیز است

شدست دیده وحشی شکوفه دار و هنوز

در انتظار ثمر زان نهال نوخیز است