تیغی که زخم ناز به قدر جگر خورم

تا قسمتم ز میکده آرزوی کیست

رطل میی که مست شوم ، در سبوی کیست

تا در میان غمزه بیداد جوی کیست

بیخی که بردمد گل عیشم ز شاخ او

از گلشن که رسته و آبش ز جوی کیست