چه بودی گر به قدر آرزو جان داشتی وحشی

وفاداری طمع می دارم از طبع جفا جویت

فریب غمزه امروز آنقدر، خوردم که می باید

مجرب بود ، هر افسون که بر من خواند جادویت

که کردی سد هزاران جان فدای یک سر مویت