سر خسرو ز گل گردد گران فرهاد را نازم

به سد خواری کند بیرون به سد عزت درون آرد

به جرم عشق دربند یکی سلطان بی رحمم

که هرکس آید از دیوان او فرمان خون آرد

که گلگون را به گردن گیرد و از بیستون آرد

کمند جذبه معشوق اگر در جان نیاویزد

کسی پروانه را در آتش سوزنده چون آرد