زنگ سد ساله تغافل ز دل ما ببرد

پیش ما نیست ازین جنس بفرمای که ناز

صبر و آرام ز دلهای شکیبا ببرد

از تو ایمایی و از صیقل ابرو میلی

ندهی عشق به خود ره که چو فرصت یابد

قفل گنجینه جان پیچد و کالا ببرد

هر زبان کو سر بی جرم نخواهد بر دار