کسی که طاقت او را غم تو طاق نکرد

چه ذوق از اینهمه تنگ شکر، که بخت گشود

چو دفع تلخی هجر تو از مذاق نکرد

شد از فراق به یک ذره صبر راضی و نیست

مذاق وحشی و این درد و غم که ساقی وقت

نصیب ساغر ما باده رواق نکرد