سیل مژه ترسم که تن از پای در آرد

هر کس که کند گوش دگر خواب ندارد

پهلوی من و تکیه خاکستر گلخن

دیوانه سر بستر سنجاب ندارد

کاین سست بنا طاقت سیلاب ندارد

گر سجده کند پیش تو چندان عجبی نیست

وحشی که جز ابروی تو محراب ندارد