هر چند حسرت بیش شد شوق و محبت کم نشد

مهرم ز حرمان شد فزون شوقی ز حسرت کم نشد

تخم امید ما از و نارسته ماند از بی نمی

اما به کشت دیگران باران رحمت کم نشد

خوش بخت تو ای مدعی کاینجا که من خوارم چنین