تا به روزم چشم بر بام و در آن خانه بود

دوشم از آغاز شب جا ، بر در جانانه بود

دی که میمد ز جولانگاه شوخی مست ناز

نرگسش بر گوشه دستار خوش ترکانه بود

بهر آن نا آشنا می رم که فرد از همرهان