آنچنان می شد که گویا از همه بیگانه بود

دی که میمد ز جولانگاه شوخی مست ناز

نرگسش بر گوشه دستار خوش ترکانه بود

بهر آن نا آشنا می رم که فرد از همرهان

آن نصیحتها که می کردیم اهل عشق را

این زمان معلوم ما شد کان همه افسانه بود

قرب تا حاصل نشد دودم ز خرمن برنخاست