کدام روز دگر اینقدر فغانم بود

به التفات تو دارم امیدواریها

ولی ز خوی تو ایمن نمی توانم بود

ستم گذشته ز اندازه ورنه کی با تو

زبان خامه من سوخت زین غزل وحشی

مگر زبانه ای از آتش نهانم بود