زبان خامه من سوخت زین غزل وحشی

ولی ز خوی تو ایمن نمی توانم بود

ستم گذشته ز اندازه ورنه کی با تو

کدام روز دگر اینقدر فغانم بود

مگر زبانه ای از آتش نهانم بود