که پیشم از پی تیر خود آن ابرو کمان آید

نشانم پیش تیرش کاش تیرش بر نشان آید

مگوییدش حدیث کوه درد من که می ترسم

چو گویید این سخن ناگه برآن خاطر گران آید

از آنم کس نمی پرسد که چون پرسد کسی حالم