تبسمی ز لب دلفریب او دیدم

پی خدنگ جگر گون به خون مردم کرد

بهانه ساخت که شنجرف بوده پی گم کرد

که هر چه با دل من کرد آن تبسم کرد

چنان شدم ز غم و غصه جدایی دوست

که دید دشمن اگر حال من ، ترحم کرد