ای خوش آن ناز که چون بر سر غوغا باشی

می کنم دوری از آن شوخ چو تنها باشد

چون دهم جان کفنم پینه مرهم گردد

بسکه از تیغ توام زخم بر اعضا باشد

اثر خنده ز لب های تو پیدا باشد

چون تو در دیده نشینی نرود اشک بلی

کی رود طفل زجایی که تماشا باشد