زلف او دل برد و کاکل در پی جانست وای

غنچه گویا خنده ای در کار بلبل می کند

بر رخ چون زر سرشک همچو سیمم دید و گفت

این گدا را بین که اظهار تجمل می کند

کانچه با جانم نکرد آن زلف، کاکل می کند

می کند بی نوگلی خونابه دل در کنار

در چمن وحشی چنین دامن پر از گل می کند