وحشی ز غمش جان تو فرسود عجب نیست

تا پاک نسوزم دلم آسوده نگردد

با بلهوس از پاکی دامان تو گفتم

تا باز به دنبال تو بیهوده نگردد

جانست نه سنگست که فرسوده نگردد