گلشن در هم شکفت آن بی مروت بین که می خواهد

مگر من بلبلم کز گفتگوی گل زبان بندد

چو گلبن رخت رنگ و بوی خویش از بوستان بندد

چنین فصلی در بستان به روی دوستان بندد

زبانم می سراید قصه اندوه و می ترسم

که بر هر حرف من بدگو هزاران داستان بندد