سود وحشی چهره بر خاک درش چندان که شد

نیست جای شکوه گر میراندم از کوی خویش

چون پسندم باز فتراک تو ، زیر پا فکن

این سری کز بار او فرسوده ام زانوی خویش

هم خجل از راه او هم منفعل از روی خویش