فرهاد را که بگذرد از سر چه نسبت است

جوید هنوز ازین ده ویران خراج خویش

جان را مگر به مشعله دل برون برم

زین روزهای تیره و شبهای داج خویش

با آنکه مشکل است بر او ترک تاج خویش

عذب فرات گو دگری خور که ما خوشیم

با آب شور دیده و تلخ اجاج خویش