فکر زلفت از سر وحشی سر مویی نرفت

بسکه بیماران غم مردند بر خاک درش

دست برخنجر خرامان می رود آن ترک مست

مانده چشم حسرت خلقی به دست و خنجرش

گر چه مویی گشت از زلف تو جسم لاغرش