این کسی داند که زنجیری بود در گردنش

مرغ فارغ بال بودم در هوای عافیت

از کمین برخاست ناگه غمزه صید افکنش

عشق لیلی سخت زنجیریست مجنون آزما

سر به قدر آرزو خواهم که چون راند به ناز

گرد آن سر گردم و ریزم به پای توسنش

این سر پرآرزو در انتظار عشوه ایست