رو که ما را به تو من بعد نه صلح است و نه جنگ

مده از خنده فریب و مزن از غمزه خدنگ

غمزه گو ناوک خود بیهده زن پس مفکن

که دل و جان دگر ساختم از آهن و سنگ

عذرم این بس اگر از کوی تو رفتم که نماند