ذوق آن جستن از قفس ناگاه

تو زمن پرس قدر روز وصال

تشنه داند که چیست آب زلال

من شناسم نه مرغ فارغ بال

می توان مرد بهر آن هجران

کش وصال تو باشد از دنبال