چنین مکن که مرا عیب می کنند و ترا هم

کرشمه ای که نکاهد ز حسن اگر بنوازی

به لطف گاه به گاه و نگاه ماه به ماهم

میان ما و تو سد گونه خشم شد همه بیجا

کدام ملک به توفان دهم کدام بسوزم

که فرق تا به قدم سیل اشک و شعله آهم

فتاده ام به رهت چشم و گوش گشته سراپا