به نزدیکش روم سد بار و باز از شرم برگردم

چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردم

من بد روز را آن بخت بیدار از کجا باشد

که در کویش شبی چون پاسبانان تا سحر گردم

دلم سد پاره گشت از خنجرش و ز شوق هر زخمی