ترسم که شوی غافل و در دام بمیرم

دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم

خواهم که شوم ازنظر لطف تو غایب

هر چند که پر دردم و بسیار حقیرم

گر آب فراموشی ازین بیشتر آید