جان کرد وداع تن و برخاست که وحشی

هر چند که پر دردم و بسیار حقیرم

گر آب فراموشی ازین بیشتر آید

ترسم که فرو شوید از آن لوح ضمیرم

بنشین تو که من در قدم موکب میرم