به طبیب من که گوید که چه زار و ناتوانم

ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانم

به گمان این فکندم تن ناتوان به کویت

که سگ تو بر سر آید به امید استخوانم

اگر آنکه زهر باشد چو تو نوشخند بخشی