کو را اگریاقوت شد زین شعله خاکستر کنم

تو خوش به دولت خواب کن گر پاسبانی بایدت

من از دعای نیم شب گردون پر از لشکر کنم

خصمت که هست اندر قفس بگذار با آه منش

گر توتیایی افکنی در دیده ام از راه خود

از رشک چشم خود نمک در دیده اخترکنم

بر اوج تختت کاندر او سیمرغ شهپر گم کند