برسان ز خرمن خود مددی به بی نصیبان

که ز آستین بر آید نه رود به آستین هم

نه همین فلک خجل شد ز کف نیاز عشقم

که ز سجده های شوقم شده منفعل زمین هم

که نه خرمن تو ماند نه هجوم خوشه چین هم

چه متاع رستگاری بودم ز سجده بت

که ذخیره ای نبردم ز نگاه واپسین هم