زبان کوته ما را به خود دراز مکن

مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن

مکن مباد که عادت کند طبیعت تو

بد است این همه عادت به خشم و ناز مکن

پر است شهر ز ناز بتان نیاز کم است