درآ خوش از در یاری و احتراز مکن

پر است شهر ز ناز بتان نیاز کم است

مکن چنانکه شوم از تو بی نیاز، مکن

من آن نیم که بدی سر زند ز یاری من

به حال وحشی خود چشم رحمتی بگشای

در امید به رویش چنین فراز مکن