راه گم کردست مجنون ای جرس فریاد کن

عیش خسرو چیست با شیرین به طرف جوی شیر

رحم گو بر جان محنت دیده فرهاد کن

ناقه لیلی به سرعت رفت و از آشفتگی

ای که یک دم فارغ از یاد رقیبان نیستی

هیچ عیبی نیست ما را نیز گاهی یاد کن

غافلی وحشی ز ترک چشم تیر انداز او