گو مژه تر مکن به خون خاک در سرای تو

شب همه شب دعا کنم تا که به روز من شوی

دل به ستمگری دهی کو بدهد سزای تو

رخنه چو میفتد به دل بسته نمی شود به گل

ای رقم فریب عقل از تو بسوخت هستیم

خانه سیاه می کند نسخه کیمیای تو

افسر لطف داشته این همه عزتش مبر